Een vruchtbare bodem

Ik had zo’n ervaring de afgelopen weken die je stil zet bij wat er toe doet in het leven. Voor een onderzoek naar ‘iets’ in mijn buik had ik meerdere onderzoeken gehad. Bij onderzoek nummer 2 zei de arts: ‘We zien iets zitten, waarschijnlijk een cyste, maar laten we voor de zekerheid bloedonderzoek doen om te kijken of het goedaardig is of kwaadaardig.’ Oké… alarmbellen gaan af in mijn hoofd… De arts:‘Niets om je zorgen over te maken, gewoon uit voorzorg.’

Goed, zo’n uitslag laat altijd even op zich wachten dus verder was ik er niet meer zo mee bezig. Tot ik 2 weken later een mailtje kreeg dat ik de labuitslagen kon inzien op mijn ziekenhuisaccount. Ik werd gewaarschuwd: ‘Weet u zeker dat u uw resultaten wilt zien, u hebt nog niet gesproken met uw zorgaanbieder.’ Tuurlijk wil ik dit zien. Mmm, bloed getest op zogenaamde tumormarkers en alle drie zijn ze boven de normale waarde; 1 ervan schiet zelfs naar 4 keer zoveel…. Weet ik wat dit betekent? Nee geen idee, dus even googlen… Ik weet het, moet je nooit doen, maar ik luister nooit naar dat wijze stemmetje in mijn hoofd en doe het toch. Eierstokkanker, of nog erger, kanker aan de alvleesklier, ‘silent killer; de afschuwelijkste info komt me tegemoet, maar ook zaken als ‘tumormarkers niet echt betrouwbaar, verder onderzoek vereist.’ Toch, de kans bestaat dus dat in mijn eigen lijf zich een kankergezwel aan het ontwikkelen is zonder dat ik verder iets heb gemerkt. Opeens besef ik: het leven zoals ik het nu ken, kan zomaar opeens een hele nare draai krijgen. En het tweede wat ik denk: ‘Mijn kinderen, die kunnen nog helemaal niet zonder me! Ik wil ze nog zoveel meegeven.’ Dit mag gewoon niet zo zijn!

Mijn kinderen, die kunnen nog helemaal niet zonder me!

Ik vervroeg de afspraak met de specialist en als ik met mijn man (al net zo’n googlefanaat en dus stervensbenauwd) het kantoor binnenkom, kijkt ze net wat te vrolijk voor alle doemscenario’s die wij in ons hoofd hadden afgespeeld. Het valt dus mee. Wel 2 gezwellen, met mogelijk kankercellen erin (vandaar de verhoogde waarden), maar als ze deze gezwellen in zijn geheel verwijderen is er niets aan de hand. Pfoe, wat een last valt van onze schouders!!! We kunnen weer verder met ons leven zoals altijd. Of, moet ik hier een les uit leren, dingen anders doen?

Wat me nog bezig houdt is dat gevoel dat ik zo sterk had: ik wil mijn kinderen nog zoveel meegeven. Maar wat dan allemaal? Moet ik meer tijd met ze doorbrengen? Nog vaker zeggen dat ik van ze houd? Ik ben niet zo’n snelle denker, en ik weet het nog niet helemaal precies, maar het gaat in de richting van: dat ze weten dat hun identiteit niet ligt in wat ze kunnen, waar ze goed in zijn, wat ze doen, of niet doen, welke kleding ze dragen of.. vul maar in. Maar wat ik ze het liefste wil meegeven is dat ze een stevige bodem in hun hart hebben. Een vruchtbare bodem van waaruit ze kunnen groeien en bloeien. Een bodem die hen doet verzekeren dat ‘niets hen kan scheiden van de liefde van Christus’ (Rom 8). En dat ze daarom licht kunnen leven, niet bezwaard door twijfel, waar ik zelf zo vaak aan lijd, maar voluit, alle kansen pakkend, bloeien en vrucht dragen!

Hoe kan ík ze dat leren, dat in hun hart leggen? Ik, die daar zelf nog vaak mee worstel. Zo graag lichter in het leven zou willen staan. Het boek Spiritual Parenting (Hemelse Huizen) sprak me, denk ik, daarom zo aan, omdat het de last verlegt van mijn schouders naar die van God. Tuurlijk ik heb een taak als ouder: mogelijkheden creëren dat ze Hem horen, het goede voorbeeld voorleven… Maar vooral ook: Hem de ruimte geven om Zijn weg met hen te gaan, Hem te bidden dat Hij gekend wordt door hen, dat ze mogen ervaren dat Hij er altijd voor hen is. God daarin te vertrouwen. Te bidden voor hen.

Het hangt niet van mij af, ze zijn in betere handen…

1 comments
4 likes
Prev post: Hoe houd je het thuis gezellig? Een review

Related posts

Comments

  • Sara

    november 14, 2019 at 19:28
    Reply

    Hee Christine Wat een kwetsbaar stuk deel je, dank daarvoor. Maar ik begrijp dus ook dat je onder het mes moet toch, dat is ook […] Read MoreHee Christine Wat een kwetsbaar stuk deel je, dank daarvoor. Maar ik begrijp dus ook dat je onder het mes moet toch, dat is ook niet niks! Ik bid voor een goede operatie en een herstel daarna waarin je ervaart dat je leven inderdaad zo geborgen is bij een super Vader, die enorm veel van jou houdt. Read Less

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Recensies

‘Hemelse Huizen is een boek dat mij veel nieuwe inzichten gaf. Een heel simpel voorbeeld is bijvoorbeeld dat het goed is voor kinderen om Bijbelverhalen in het grote perspectief van de bijbel te kennen. Dan leren ze het Grote Verhaal van Gods woord kennen. Het boek bood mij een hernieuwde bezinning op wat voor moeder ik wil zijn en wat God van mij en mijn moederschap vraagt.’

Joanneke Wiersma van Power to the Mama’s. Lees de volledige recensie op: https://powertothemamas.nl/boekrecensie-hemelse-huizen

Over ons

Hemelse Huizen is de Nederlandse vertaling van Spiritual Parenting van Michelle Anthony.

Het boek is vertaald en uitgegeven door Christine Langeraar van NoShow Media en in samenwerking met Griëtte Vonck van Vonck Communicatie op de markt gebracht.

Nieuwsbrief

Schrijf je in en blijf op de hoogte!