Uit de bubble – Frank Mulder over Verantwoordelijkheid

Geloofsopvoeding is niet het inprenten van bepaalde morele maatstaven, maar het oefenen van wat het betekent om met God te wandelen, om Gods koninkrijk te zoeken. Als je kinderen hebt, vindt dat plaats in verschillende omgevingen, zegt Michelle Anthony, in verschillende domeinen van het leven.

Een daarvan is verantwoordelijkheid. Volgens Anthony hoort het bij het leven in Gods koninkrijk dat je leert omgaan met anderen, leert zorgen voor anderen, speciaal voor mensen die minder hebben dan wij. Het is een onderdeel van het nieuwe rijk dat gaat komen.

De complete boodschap

Ik heb zelf een tijdje een jeugdgroep gedraaid in een kerk, en de kernboodschap van de meeste avonden was: God houdt van je zoals je bent. Wees jezelf. Je bent geliefd. Je bent waardevol. Dat is ook een belangrijke boodschap, want de meeste tieners zaten volledig in de knoop met zichzelf of hun ouders. De basis, weten dat je een geliefd kind bent, was er soms helemaal niet. En dan kun je ook nooit echt van anderen houden.

Maar ik zag ook dat zo’n boodschap op zich wel eenzijdig kan blijven. De valkuil was om nog steeds te blijven draaien om ‘ik’ en ‘mijn verlangens’. Terwijl het evangelie ons juist wil bevrijden van ons ontevreden ikje. Door te leren zorgen voor anderen kun je bevrijd worden van eindeloos piekeren en twijfelen over jezelf. Door het verdriet van anderen te zien, kun je je eigen behoeftes een beetje leren relativeren. Door lijden mee te maken, kun je weerbaar worden en een sterke volgeling van Christus die zich niet zomaar laat omverblazen wanneer het ikje niet vanzelf respect en geluk toegewuifd krijgt.

Dit geldt ook voor de opvoeding van onze kinderen. Kinderen hebben een diepe behoefte om aan zichzelf te denken. Maar ze hebben ook iets in zich dat is gemaakt om voor een ander te zorgen. Beide behoeften hebben vervulling nodig. Zonder één van beide dimensies groeit een kind eenzijdig op.

We wonen zelf in een woongemeenschap in een arme buurt, met veel werkloze en eenzame mensen. We hebben een paar gastenkamers in huis voor mensen zonder dak. Dat zijn soms vluchtelingen die uit oorlogslanden komen. Dat zijn soms ook moeders met kinderen die geen geld hebben om Lego te kopen. Dat maakt soms erg indruk op onze kinderen. Mensen vragen wel eens: is dat niet zwaar voor ze? Ze zijn 10, 7 en 4. Er zitten wel eens mensen te huilen in de woonkamer. Moet je je kinderen wel blootstellen aan dit soort leed?

og:image

Maar als ik eerlijk ben, denk ik juist dat het gezond voor ze is. Ze leren kinderen kennen die uit hun land zijn gevlucht, of moeten onderduiken voor hun vader. Ze zien dat dit zo is, en dat die kinderen óók kunnen lachen en spelen. Ze worden er weerbaar van. En ze zijn soms zo onder de indruk dat ze hun speelgoed delen of ’s avonds hartstochtelijk voor iemand bidden. Meestal in de trant van: ‘Wilt u zorgen dat morgen álles weer goed is met X.’

Ze balen wel eens, dat we een klein appartement hebben, geen tuin, en niet een eigen kamer voor allemaal. Maar er zijn heel vaak feestjes, met heel veel eten, uit heel veel landen, met heel veel vriendjes, die soms uit een heel ander land of geloof komen. En ze begrijpen al een beetje dat alles in ons leven in het teken zou moeten staan van de Grote Dag dat alles goed zal komen. Ze weten namelijk dat het op het moment nogal een puinhoop is.

Er is een spanningsveld tussen weerbaar maken en veiligheid bieden. Iedereen zoekt een andere balans. Maar in de kern geldt volgens mij altijd dat God arme mensen gebruikt als zegen voor rijke mensen. Ook voor kinderen.

Naar Pasen

Nog een leuke, praktische tip die we afgelopen jaar ontdekten: in de Stille Week voor Pasen spraken we af dat we een week lang zouden leven van een euro per dag. Vijf euro dus voor ons gezin, zes dagen lang, net als zo veel anderen. Ze mochten zelf een budget gaan maken, inkopen doen en helpen koken. Het was echt heel spannend en ontzettend leerzaam. Het geld dat ze deze week bespaarden, gaven ze aan een huisgenoot die kinderen van dezelfde leeftijd in Eritrea heeft. Ze waren diep onder de indruk. En ze waren tien keer zo blij als normaal toen ze weer koekjes en snoepjes mochten eten, op Eerste Paasdag. Het was meer Pasen dan ooit.

Anthony komt weer met heel andere voorbeelden, die bij haar leven passen. Wat ik mooi vind aan haar benadering is dat ze niet met een lijstje taken komt. Ze leert ons dat we niet op gedrag moeten sturen. We moeten onze kinderen niet africhten om te worden zoals wij. Het is veel mooier om ze een waarde te leren van het koninkrijk van God, een koninkrijk dat ze zelf moeten leren zoeken en verkondigen, op hun eigen manier, in hun eigen context.

Frank Mulder is journalist en schrijver (van o.a. De Geluksmachine) Samen met zijn vrouw en drie kinderen woont hij in woongroep Overhoop in de Utrechtse wijk Overvecht. www.frankmulder.info

0 comments
5 likes
Prev post: Liefde laten zien – ErkenningNext post: Hoe gevuld te worden door de Heilige Geest als je je leeg voelt

Related posts

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Boek bestellen

       Geen verzendkosten!

Bestel jouw exemplaar

Recensies

‘Hemelse Huizen is een boek dat mij veel nieuwe inzichten gaf. Een heel simpel voorbeeld is bijvoorbeeld dat het goed is voor kinderen om Bijbelverhalen in het grote perspectief van de bijbel te kennen. Dan leren ze het Grote Verhaal van Gods woord kennen. Het boek bood mij een hernieuwde bezinning op wat voor moeder ik wil zijn en wat God van mij en mijn moederschap vraagt.’

Joanneke Wiersma van Power to the Mama’s. Lees de volledige recensie op: https://powertothemamas.nl/boekrecensie-hemelse-huizen

Over ons

Hemelse Huizen is de Nederlandse vertaling van Spiritual Parenting van Michelle Anthony.

Het boek is vertaald en uitgegeven door Christine Langeraar van NoShow Media en in samenwerking met Griëtte Vonck van Vonck Communicatie op de markt gebracht.

Nieuwsbrief

Schrijf je in en blijf op de hoogte!